930 tysięcy ton CO2 mają wygenerować Zimowe Igrzyska Olimpijskie Mediolan–Cortina 2026. W skali globalnej to ułamek z ponad 35 miliardów ton emitowanych rocznie, więc ktoś powie: „to kropla w oceanie”. Tyle że niemal połowa tej sumy to przeloty lotnicze sportowców i kibiców. I właśnie w tej proporcji widać sedno problemu. Zimowe święto sportu w praktyce pokazuje, że organizacja wydarzenia opiera się w dużej mierze na mobilności, która powoduje ocieplenie klimatu.
W Mediolanie norweski narciarz ekstremalny Nikolai Schirmer przekazał petycję Julie Duffus z Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. Dokument podpisało ponad 21 tysięcy osób, w tym zawodowi sportowcy i olimpijczycy. W ramach kampanii Ski Fossil Free domagają się zakończenia sponsoringu sportów zimowych przez firmy paliw kopalnych albo przynajmniej publikacji raportu o etyczności takich partnerstw jeszcze przed kolejnym sezonem. Postulat dotyczy przejrzystości i kryteriów współpracy.
Postulaty trafiają także do Międzynarodowej Federacji Narciarskiej i Snowboardowej. Argumentacja opiera się na zależności między stabilnością sezonów zimowych a rosnącą temperaturą i kosztami sztucznego naśnieżania. Dyscypliny wymagające naturalnej pokrywy śnieżnej funkcjonują w warunkach zwiększonego ryzyka klimatycznego. W tym kontekście model finansowania staje się elementem debaty o długoterminowej stabilności sektora.
Wśród głównych sponsorów igrzysk są Eni, Stellantis i ITA Airways, reprezentujące odpowiednio branże bezpośrednio powiązane z emisjami: paliwa, motoryzacja, lotnictwo. Jednocześnie raport „Olympics Torched” wskazuje, że dalsze emisje CO2 mogą ograniczyć zimową pokrywę śnieżną w regionie Cortiny d’Ampezzo i innych alpejskich ośrodkach. Mamy więc sytuację, w której wydarzenie podatne na skutki ocieplenia współpracuje z podmiotami z branż wysokoemisyjnych.
Międzynarodowy Komitet Olimpijski podkreśla swoje działania na rzecz zrównoważonego rozwoju, ale nie ogłasza decyzji w sprawie petycji. Strategia MKOL jest czytelna: utrzymać finansowanie i jednocześnie komunikować ambicje klimatyczne. Problem w tym, że liczby są bezlitosne, a kalendarz klimatyczny nie reaguje na komunikaty prasowe. Ocieplenie postępuje niezależnie od tego, kto uważa je za mit.
Jeśli sporty zimowe mają przetrwać jako coś więcej niż telewizyjna scenografia ze sztucznym śniegiem, potrzebne są: przegląd umów sponsorskich, jasne kryteria partnerstw oraz realne ograniczanie emisji w całym łańcuchu wartości. Bez takich działań sprzeczność między charakterem dyscyplin a strukturą ich finansowania będzie się pogłębiać.
